سلام
گاهی برای کارهایی که انجام می دهیم، ظاهراً دلیل قانع کننده ای نداریم؛ درست مثل همین سطرها که دارند پشت سر هم ردیف می شوند. این بار بعد از مدت ها می خواهم این طور بنویسم:
ورودم به دنیای وبلاگ نویسی چندان بی دلیل نبود، و لابد خروجم نیز همین طور است. خوشبختانه نه بر سر کسی منتی دارم و نه دِین کسی بر سرم سنگینی می کند. در مدت دو سال فعالیتم، مقالات، شعرها، داستان ها و یادداشت های قابل ملاحظه و غنیمتی خواندم و از این رهگذر با دوستان خوبی آشنا شدم. سعی کردم طبق معمول نباشم و با افتخار برای تمام مطالبی که می خوانم، پیامی بگذارم و حتماً نقد و نظری داشته باشم و به این بیماری دچار نشوم که: « وبلاگ زیبایی دارید، مطالبتون خوب بود، به من هم سر بزن. »
این پست شاید خداحافظی من از دنیای وبلاگ نویسی باشد یا نباشد. ممکن است این پست آخرین مطلبم باشد و ممکن است روزی، روزگاری دیگر نیز بخواهم خبری، مطلبی، چیزی یادداشت کنم
تا توانی در جهان همراه اهل در باش
یا مبر نامی زمردی یا حقیت مرد با ش
زهر است عطای خلاق هر چند که دوا باشد
حاجت زکه می خواهی جای که خدا باشد